Wąglik – choroba zakaźna, ale mniej zaraźliwa niż gruźlica

FARMAKOTERAPIA

Autor: PAP Nauka w Polsce/rynekaptek.pl   04-08-2016, 10:05

Wąglik – choroba zakaźna, ale mniej zaraźliwa niż gruźlica Epidemia wąglika na Syberii

Choć wąglik to groźna choroba zakaźna, nie jest tak zaraźliwy jak ebola czy choćby gruźlica - człowiek nie zaraża się nim od człowieka, ale poprzez kontakt ze zwierzętami lub produktami pochodzenia zwierzęcego. Jego przetrwalniki mogą zostać użyte jako broń biologiczna.

Informację o zakażeniu wąglikiem na północy Syberii ludzi i zwierząt podały we wtorek, 2 sierpnia rosyjskie media. W środę zakażenie wąglikiem stwierdzono u 23 spośród 90 hodowców reniferów i członków ich rodzin z Jamalsko-Nienieckiego Okręgu Autonomicznego. Większość przebywa na obserwacji w szpitalu w Salechardzie.

W wyniku zakażenia wąglikiem zmarł (1 sierpnia) 12-letni chłopiec; obecnie żadna z osób nie jest w stanie ciężkim, ale stan dziewiętnastu określa się jako średnio ciężki.

Ekspert Wiktor Malcew powiedział rosyjskiej redakcji BBC, że przyczyną epidemii są nietypowo wysokie temperatury - niemal przez miesiąc na półwyspie Jamał temperatura sięgała 35 st. C. Najpierw doszło do zakażenia zwierząt, a hodowcy - jak to mają w zwyczaju - jedli surowe mięso. Pili też krew chorych zwierząt.

Wąglika (anthrax) powoduje stosunkowo duża (4 mikrony długości) bakteria - laseczka wąglika (Bacillus anthracis). Jej przetrwalniki są wyjątkowo trwałe i odporne - w normalnych warunkach mogą przetrwać dziesiątki lat, w wiecznej zmarzlinie - nawet setki. Niektóre skażone przetrwalnikami pastwiska uważano w dawnych wiekach za "przeklęte".

W przypadku zwierząt głównym źródłem zakażenia jest pasza zawierająca przetrwalniki. Zakażenie może nastąpić podczas wypasu, jak i przy podawaniu trawy czy siana. Zwierzęta mięsożerne zakażają się po zjedzeniu padliny. Możliwe są także zakażenia bezpośrednie, jeśli krew lub wydaliny chorego osobnika trafią na świeżą ranę lub błonę śluzową.

Produkowana przez Bacillus anthracis toksyna zaburza szlaki przekazywania sygnału w komórce i powoduje jej obumieranie - apoptozę. Z naturalnych otworów ciała wypływa ciemna, słabo krzepnąca krew, w której można pod mikroskopem zaobserwować laseczki. Padłe zwierzęta zarażone wąglikiem powinny być spalone.

Ludzie w 95 proc. przypadków zakażają się poprzez uszkodzoną skórę - dotykając mięsa padłego zwierzęcia, jego skóry lub wełny, drogą oddechową (wdychając bakterie lub przetrwalniki) albo pokarmową (spożycie zakażonego mięsa). Najgroźniejsza jest postać płucna - mimo leczenia antybiotykami duża część chorych umiera wciągu 2-3 dni.

Niewiele mniej groźny jest wąglik jelitowy. Śmiertelna bywa także postać skórna, choć często kończy się na powstaniu charakterystycznej czarnej krosty. Najbardziej narażeni są hodowcy i osoby zatrudnione przy przetwarzaniu surowców zwierzęcych,

Zapobieganie wąglikowi polega na zwalczaniu choroby u zwierząt, badaniu mięsa i innych surowców zwierzęcych. Istnieje także kilka rodzajów szczepionek przeciw - pierwszą uzyskał w 1881 roku Ludwik Pasteur.

Podobał się artykuł? Podziel się!
comments powered by Disqus

BĄDŹ NA BIEŻĄCO Z FARMACJĄ!

Newsletter

Najważniejsze informacje portalu rynekaptek.pl prosto na Twój e-mail

Rynek Aptek: polub nas na Facebooku

Rynek Aptek: dołącz do nas na Google+

RSS - wiadomości na czytnikach i w aplikacjach mobilnych

OSTATNIO KOMENTOWANE

POLECAMY W PORTALACH